Dashuria Ndaj Zotit Dhe Frika Ndaj Zotit

Allahu ka thënë: “Mos adhuroni dy zotëra, sepse Ai është një Zot i vetëm, prandaj frikësohuni vetëm prej Meje!”. (Sure Nahl: 51)>

Frika ndaj Zotit është njëra prej vetive themelore të një besimtari. Pasi që, është frika ndaj Zotit ajo që e afron një person më afër Zotit, bën që ai të arrijë një besim më të thellë, i mundëson atij që të sillet me përgjegjësi ndaj Zotit në çdo moment të jetës së tij, dhe ushqen përkushtimin e tij ndaj vlerave të Kuranit. Fakti se parimet e mira morale që Zoti pret prej robërve të Tij vijnë me frikën ndaj Zotit vërtetohen nga Profeti Muhammed (savs) me këto fjalë:

Kini frikën e Zotit kudo që jeni; nëse e pasoni një vepër të ligë me një të mirë do ta fshini atë; dhe me njerëz silluni në mënyrë të njerëzishme. (Tirmidhiu)

Dështimi për të kuptuar kuptimin e vërtetë të frikës së Zotit bën qe disa ta ngatërrojnë atë me lloje tjera të frikave të dynjasë. Mirëpo, frika ndaj Zotit dallon shumë prej të gjitha llojeve tjera të frikës.

Fjala arabe e përdorur në tekstin origjinal të Kuranit (kashijat) shpreh respektin e madh. Në anën tjetër, fjala arabe e përdorur në Kuran për t’iu referuar frikave të dynjasë (hauf) shpreh një lloj të thjeshtë të frikës, sikur frika që ndien njeriu kur ndeshet me një kafshë të egër.

Një shqyrtim i vetive të Zotit shpie drejt një kuptimi më të mirë të këtyre dy llojeve të frikës, të dyjat të shprehura me anë të fjalëve të ndryshme në arabisht. Frikat e dynjasë shkaktohen zakonisht nga një kërcënim i mundshëm. Për shembull, njeriu mund të frikësohet prej të qenit i vrarë. Mirëpo, Zoti është i Gjithë-mëshirshëm, Mëshirëploti dhe i Drejti. Prandaj, frika ndaj Zotit nënkupton shprehjen e respektit ndaj Tij, ndaj të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëplotit dhe të Drejtit dhe shmangien e tejkalimit të kufizimeve të Tij, rebelimit ndaj Tij dhe të qenit prej atyre të cilët e meritojnë ndëshkimin e Tij.

Pasojat që shkakton në njerëz frika ndaj Zotit e bën këtë ndryshim të dukshëm. I përballur me një frikë vdekjeprurëse, një person bën panik; i pushtuar nga pafuqia dhe dëshpërimi, ai dështon të përdor arsyen e tij dhe të gjej një zgjidhje. Mirëpo, frika ndaj Zotit vë në veprim urtësinë dhe mbështetjen në ndërgjegjen e njeriut. Përmes frikës ndaj Zotit, një person nxitet t’i shmanget asaj që është e keqe, e degjeneruar dhe që ka gjasë t’i shkaktoj atij dëm fizik ose mental. Frika ndaj Zotit ushqen urtësinë dhe largpamësinë. Në një ajet të Kuranit, Zoti na bën me dije se urtësia dhe gjykimi i drejtë fitohet përmes frikës ndaj Zotit:

O besimtarë! Nëse i frikësoheni Allahut, Ai do t’ju japë aftësinë e të gjykuarit drejt, do t’ju lirojë nga gjynahet tuaja dhe do t’ju falë. Allahu zotëron mirësi të madhe.(Sure Enfal: 29)

Frikat e dynjasë i shkaktojnë shqetësim njeriut. Mirëpo, frika ndaj Zotit jo vetëm që i jap shkas forcës së shtuar shpirtërore, por gjithashtu edhe qetësisë së mendjes.

Përmes frikës ndaj Zotit njeriu iu shmanget atyre veprimeve të këqija me të cilat nuk është i kënaqur Zoti. Një varg i Kuranit thotë: "... Allahu nuk i do njerëzit arrogantë e mburravecë." (Sure Nisa': 36). Një person që i frikësohet Zotit përpiqet me mish e shpirt të përmbahet prej mburrjes dhe të përfshihet sa më shumë në punë të mira për të fituar dashurinë e Zotit. Për atë arsye, frika ndaj Zotit dhe dashuria ndaj Zotit janë reciprokisht të veçanta.

Frika ndaj Zotit, në të vërtetë, largon pengesat që pengojnë afrimin tek Zoti dhe të fituarit e dashurisë së Tij. Pengesa e parë prej tyre është epshi i njeriut. Prej Kuranit, ne mësojmë se ekzistojnë dy anë të shpirtit; njëra që frymëzon të keqen dhe ligësinë dhe tjetra, ruajtjen nga çdo prirje ndaj të keqes.

...Për shpirtin dhe për Atë që e ka përsosur,',

duke ia bërë të njohur atij të keqen e të mirën! Vërtet, kushdo që e pastron shpirtin, do të shpëtojë, ndërsa kushdo që e shtyp atë (me punë të këqija), do të dështojë (Sure Shems: 7-10)

Lufta kundër kësaj të keqe dhe mosnënshtrimi asaj, kërkon fuqi shpirtërore. Kjo fuqi buron nga frika ndaj Zotit. Një person që i frikësohet Zotit nuk robërohet nga egoizmi i shpirtit të tij. Frikë-respekti që ai ndien për Zotin e largon atë prej mendimeve dhe veprave që nuk e meritojnë kënaqësinë e Tij. Një ajet i Kuranit na informon se vetëm ata të cilët i frikësohen Zotit do të jenë të kujdesshëm ndaj paralajmërimeve që u janë komunikuar atyre:

Në të vërtetë, paralajmërimi yt i sjell dobi vetëm atij që ndjek Këshillën (Kuranin) dhe i frikësohet të Gjithëmëshirshmit, edhe pa e parë Atë. Këtij jepi lajmin e mirë për falje gjynahesh dhe shpërblim bujar! (Sure Ja Sin: 11)

Njeriu duhet të përpiqet për të ndier një frikë më të thellë ndaj Zotit. Ai duhet të mendoj për krijimin e Zotit dhe të pranoj mjeshtërinë dhe fuqinë supreme të paraqitur në çdo hollësi të tij për të arritur këtë ndjenjë fisnike. Të menduarit e tij duhet t’i mundësojë atij të arrij kuptim më të mirë të madhështisë së Tij dhe të rris frikë-respektin e tij. Vërtet, Zoti na urdhëron:

O besimtarë! Kijeni frikë Allahun ashtu si i takon Atij dhe vdisni vetëm duke qenë myslimanë! (Sure Ali Imran: 102)

Prandaj frikësojuni Allahut sa të mundeni, dëgjoni e binduni dhe shpenzoni për bamirësi në të mirën tuaj. Ata që e ruajnë veten nga lakmia e saj, pikërisht ata janë të fituarit. (Sure Tegabun: 16)

Sa më shumë që një besimtar i frikësohet Zotit, aq më shumë e do Atë. Ai e pranon më mirë bukurinë e krijimit të Zotit. Ai fiton aftësinë për të njohur shumëllojshmërinë e njerëzve, natyrën, kafshët dhe në çdo gjë rreth tij, si shëmbëllime të vetive madhështore të Zotit. Rrjedhimisht, ai fillon të ndiej një dashuri më të thellë për këto mirësi, si edhe për Zotin, Krijuesin e tyre.

Një person i cili e kupton këtë fshehtësi di po ashtu se ç’është dashuria ndaj Zotit. Ai e do Zotin, mbi dhe para çdo gjëje tjetër dhe kupton se të gjitha qeniet janë vepër e krijimit të Tij. Ai i do ato në pajtim me kënaqësinë e Zotit. Ai i do besimtarët që i janë nënshtruar Atij, por ndien neveri për ata të cilët janë të pabindur ndaj Tij.

Dashuria e vërtetë që e bën njeriun të lumtur, që i sjell atij gëzim dhe qetësi, është dashuria e Zotit. Format tjera të dashurisë, që ndjehen për qenie tjera pos Zotit, në fjalët e Kuranit, dashuri e veçantë për idhujtarët dhe që si pasojë shpie drejt dhimbjes, pikëllimit, trishtimit dhe ankthit. Dashuria e idhujtarëve dhe dashuria që besimtarët ndiejnë për Zotin krahasohen në një ajet si vijon:

E megjithatë, disa njerëz zgjedhin (për të adhuruar) në vend të Allahut (zota) të tjerë, (duke i konsideruar) si të barabartë me Atë dhe duke i dashur siç duhet Allahu. Por ata që besojnë, e duan shumë më tepër Allahun... (Sure Bekare: 165)